อดีต-ปัจจุบันของที่ตั้งโรงภาพยนตร์

ร้านจำหน่ายอุปกรณ์ ฉายภาพยนตร์

ร้านเป็ดทอง ร้านนี้ถือว่าเป็นร้านจำหน่ายอุปกรณ์การฉายภาพยนตร์ทั้งในโรงและกลางแปลงที่ดำเนินกิจการมายาวนานกว่า 30 ปี มีทั้งเครื่องฉาย ที่กรอฟิล์ม ม้วนใส่ฟิล์ม (รีล) เลนส์ รวมไปถึงชิ้นส่วนอะไหล่ที่เป็นอุปกรณ์ในเครื่องฉาย นอกจากนี้ยังเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ฟิล์มภาพยนตร์ขนาดสั้น ชุด โป๊ยเซียน ที่ฉายตามงานแก้บนหรืองานศาลเจ้าทั่วไป และเป็นผู้ผลิตฟิล์มประกอบเพลงสรรเสริญพระบารมีเป็นแห่งแรก






ร้านคิงส์ไลท์ ร้านนี้เป็นผู้นำเข้าเครื่องฉายโตกิว่า (Tokiwa) จากประเทศญี่ปุ่น รวมทั้งเป็นผู้ผลิตเครื่องฉายยามากิว่า (Yamakiwa) ไทยแลนด์ทำเอง และยังมีบริการอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับเครื่องฉาย เรียกว่า บรรดาหนังกลางแปลงจะรู้จักกันเป็นอย่างดี

ร้านแจกันหยก ร้านนี้ก็ขายอุปกรณ์อะไหล่เหมือนกัน แต่เน้นเรื่อง “ฟิล์ม” จะเป็นฟิล์มหนังเก่าที่จะซื้อไปดูเอง สำหรับคนที่มีเครื่องฉายในบ้าน หรือ ฟิล์มหนังตัวอย่าง ก็หาซื้อได้เหมือนกัน แต่ต้องระวังเรื่องลิขสิทธิ์

โรงภาพยนตร์ในอดีต

โรงภาพยนต์เอ็มไพร์ ภาพที่เห็นเป็นปี 2501 กำลังฉาย ภาพยนต์ไทย เรื่อง เห่าดง

ศาลาเฉลิมไทย กำลังฉายสารคดีเกี่ยวกับการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 5 ปี 2509

โรงภาพยนต์สกาล่า กำลังฉายภาพยนต์ไทยเรื่อง วิมานสลัม

โรงภาพยนต์เฉลิมเขตร กำลังฉายหนังฝรั่งเรื่อง มิสเตอร์โมเสส

โรงภาพยนต์คิงส์ กำลังฉายหนังฝรั่งเรื่อง วัยรักวัยเรียน ปี 2499

โรงภาพยนต์แกรนด์ กำลังฉายหนังฝรั่งเรื่อง ขุนโจรจ้าวทะเล

ภาพยนตร์ไทยสมัยก่อน

หนัง เทพธิดาโรงแรม เข้าฉายในเดือนมีนาคม พ.ศ.2517 เป็นเรื่องราวของสาวเหนือที่ถูกหลอกมาเป็นโสเภณีในกรุงเทพฯเรื่องนี้แสดงโดยนางเอกใหม่ วิยะดา อุมารินทร์ หนังเรื่องนี้ ประสบความสำเร็จอย่างมากมายหลังจากนั้นท่านมุ้ยได้สร้างหนังออกมาอีกหลายเรื่อง ทั้งที่เป็นหนังรักและหนังวิพากษ์สังคม

เป็นภาพยนตร์รุ่นแรก ๆ ของวงการหนังไทยที่กล่าวถึงปัญหาสังคม ถือเป็นจุดเปลี่ยนแปลงของภาพยนตร์ไทย คือการวิพากษ์สังคมเกี่ยวกับหลากหลายปัญหาของสังคมไทย อาทิ ปัญหาความยากจน ปัญหาผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น และปัญหาคอร์รัปชั่น ผ่านตัวละครที่ชื่อกานต์ หมอหนุ่มที่มีอุดมการณ์สูง ที่ต่อสู้เพื่อความถูกต้อง และยอมอุทิศตนไปทำงานไปรักษาคนไข้ในเขตชนบท จนเกิดความขัดแย้งกับข้าราชการท้องถิ่น และลงเอยโดยการถูกลอบยิงจนเสียชีวิตนำแสดงโดยสรพงศ์ ชาตรี , นัยนา ชีวานันท์ และ ภิญโญ ทองเจือ
จากบทประพันธ์ ที่มีชื่อเสียงของ สุวรรณี สุคนธา

ในจำนวนนั้น มี เทวดาเดินดิน 2518 เป็นเรื่องเกี่ยวกับวัยรุ่น 3 คนที่ก่ออาชญากรรมในรูปแบบประชดสังคม และจบชีวิตลง อย่างไร้ค่า เป็นหนังอีกเรื่องที่เรียกได้ว่าสร้างขึ้นมาด้วยเจตจำนงที่จะวิพากษ์วิจารณ์สังคมเมื่อประชาธิปไตยเบ่งบานจนเฟ้อ เช่นเดียวกับยุคตกต่ำของอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1930 ที่ประชาธิปไตยเฟื่องฟูจนเกิดเหตุประท้วงวุ่นวายเช่นกัน

ประวัติภาพยนตร์ไทย

ภาพยนตร์เป็นสื่อให้ความบันเทิงที่มีอยู่ในสังคมไทยมาเป็นเวลานับร้อยปี การเริ่มต้นและเติบโตของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ในเมืองไทย เกือบเป็นไปในลักษณะคู่ขนานกับการเริ่มต้นและเติบโตของภาพยนตร์ในส่วนต่างๆของโลก การสร้างหนังในเมืองไทยก็เริ่มต้นเเละพัฒนาไปพร้อมๆกับพัฒนาการของหนังในส่วนอื่นของโลกเช่นกัน
หนังไทยยุคเริ่มต้น
ประวัติภาพยนตร์ไทยเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2439 เมื่อพระพุทธเจ้าหลวง รัชกาลที่ 5 เสด็จเยือนสิงคโปร์ และ ชวา วันที่ 10 สิงหาคม พระองค์ท่านมีโอกาสทอดพระเนตรหนังประเภทที่เรียกว่า Kinestoscope หรือภาพยนตร์แบบถ้ำมองของคณะหนังเร่ของนาย Thomas Edison ซึ่งมีผู้นำมาเล่นถวาย พระพุทธเจ้าหลวงจึงเป็นคนไทยคนแรกที่ได้ชมภาพยนตร์
ปีถัดมา S.G. Marchovsky และคณะนำเอาหนังของพี่น้องตระกูล Lumiere แบบที่เรียกว่า Cinematograph เข้ามาฉายในกรุงสยาม การฉายหนังครั้งนั้น เป็นการฉายหนังให้สาธารณะชนดูเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2440 รอบแรกที่หนังออกฉาย โดยจัดฉายที่โรงละครหม่อมเจ้าอลังการ ตั้งอยู่ที่ถนนเจริญกรุง แกล้ประตูสามยอด
ปี 2447 คณะฉายภาพยนตร์แบบหนังเร่ชาวญี่ปุ่นนำหนังเข้ามาฉาย หนังส่วนใหญ่เป็นเหตุการณ์การสู้รบระหว่าง ญี่ปุ่นกับรัสเซีย ซึ่งกำลังต่อสู้กันในขณะนั้น การฉายใช้วิธีกางผ้าใบชั่วคราวในบริเวณลานว่างของวัดชัยชนะสงคราม หรือวัดตึก
เมื่อเห็นว่าการฉายหนังครั้งแรกได้ผลดี ปีถัดมาคณะหนังเร่คณะเดียวกันก็กลับมาฉายหนังเร่ในเมืองไทยอีกครั้ง และครั้งนี้ได้สร้างโรงภาพยนตร์ชั่วคราวขึ้นในบริเวณที่ร้างข้างๆบริเวณที่ต่อมามีการสร้างศาลาเฉลิมกรุง จึงเป็นเหตุให้นักธุรกิจชาวสยามคิดสร้างโรงภาพยนตร์ตามบ้าง จึงมีโรงหนังเกิดขึ้นทีละโรงสองโรง เช่น โรงกรุงเทพซินีมาโตกราฟ บริษัทรูปยนต์กรุงเทพ หรือโรงหนังวังเจ้าปรีดา เป็นต้น
เพราะเหตุที่หนังทีมาฉายที่โรงหนังชั่วคราวนั้นเป็นของคนญี่ปุ่น ชาวกรุงเทพจึงเรียกหนังยุคนั้นว่า 'หนังญี่ปุ่น' อยู่หลายปี ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว หนังที่เอามาฉายเป็นหนังที่สร้างโดยบริษัทสร้างหนัง Pathe ของฝรั่งเศส หนังที่ฉายแต่ละชุดในยุคนั้น เป็นหนังชุด แต่ละชุดประกอบด้วยหนัง 12 ม้วน แต่ละม้วนยาว 500 ฟุต เวลาฉายหนังจะเริ่มตั้งเเต่ 2 ทุ่ม ไปสิ้นสุดลงเวลา 4 ทุ่ม
เมื่อนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นคนอื่นๆเห็นว่าการฉายหนังเร่เป็นงานที่ทำเงินได้ดีในสยาม จึงเริ่มมองหาสถานที่และสร้างโรงหนังขึ้นตามที่ต่างๆหลายแห่ง หนังจึงกลายเป็นสิ่งบันเทิงของคนกรุงเทพไปในที่สุด
การฉายหนังของบริษัทต่างชาติในกรุงเทพในยุคนั้นมีการแข่งขันกันสูงมาก มีการลงโฆษณาตามหน้าหนังสือพิมพ์กันอย่างเอิกเกริก และต่อมาก็มีการให้จับฉลากตั๋วหนังเพื่อให้ของรางวัลแก่ผู้ดูอีกด้วย ข้อสังเกตคือ ในระยะเวลาช่วงแรกนี้ ยังไม่มีหนังเรื่องใดที่สร้างในเมืองไทยเลย
ในหมู่เจ้าของโรงหนังคนสยามก็มีการแข่งขันกันสูงมากเช่นกัน โดยเฉพาะระหว่างบริษัทใหญ่คือบริษัทรูปยนต์กรุงเทพ และบริษัทพยนต์พัฒนาการ ซึ่งแข่งกันสร้างโรงภาพยนตร์ในเครือของตนขึ้นตามตำบลสำคัญๆทั่วกรุงเทพฯ
ถึงปี 2462 ทั้งสองบริษัทใหญ่นี้ตกลงรวมตัวกันเป็นบริษัทเดียวกัน คือ สยามภาพยนตร์บริษัท กลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่เกือบจะผูกขาดกิจการค้าภาพยนตร์และกิจการโรงหนังทั่วประเทศ
ปี 2473 เพื่อป้องกันมิให้ภาพยนตร์ ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นได้แพร่หลายอย่างกว้างขวาง และมีบทบาทในฐานะสื่อที่มีอิทธิพลสูง รัฐบาลสมัยพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 จึงออกกฎหมายให้อำนาจเจ้าหน้าที่พนักงานตรวจพิจารณาภาพยนตร์ทุกเรื่องก่อนอนุญาตให้นำออกฉาย เรียกว่าพระราชบัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช 2473

แนะนำตัวก่อนน๊า

ฉันชื่อ: น.ส.แสงรวี มินโท

ชื่อเล่น:อ้อ

เกิดวันที่:11ก.ค.2533

รหัส:51SP2760070 (ZB)

นิเทศศาสตร์(โครงการพิเศษ) ปี1